Tria genera bonorum;

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Rhetorice igitur, inquam, nos mavis quam dialectice disputare? Sed plane dicit quod intellegit. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba. Si mala non sunt, iacet omnis ratio Peripateticorum. Indicant pueri, in quibus ut in speculis natura cernitur. Duo Reges: constructio interrete. Confecta res esset.

Quid de Pythagora?
Morbo gravissimo affectus, exul, orbus, egens, torqueatur eculeo: quem hunc appellas, Zeno?
Audeo dicere, inquit.
Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum.
Quo modo?
Dat enim intervalla et relaxat.

Qua igitur re ab deo vincitur, si aeternitate non vincitur? Respondeat totidem verbis. Vestri haec verecundius, illi fortasse constantius. Quis enim redargueret? Ita fit cum gravior, tum etiam splendidior oratio. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Fortemne possumus dicere eundem illum Torquatum? Quid de Pythagora?

Non laboro, inquit, de nomine.

Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Itaque hic ipse iam pridem est reiectus; Optime, inquam. Quae duo sunt, unum facit. Comprehensum, quod cognitum non habet? Cur tantas regiones barbarorum pedibus obiit, tot maria transmisit? Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis.

Is enim percontando atque interrogando elicere solebat eorum
opiniones, quibuscum disserebat, ut ad ea, quae ii
respondissent, si quid videretur, diceret.

Ita est quoddam commune officium sapientis et insipientis,
ex quo efficitur versari in iis, quae media dicamus.

Nos commodius agimus. Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi; Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis. Nam diligi et carum esse iucundum est propterea, quia tutiorem vitam et voluptatem pleniorem efficit.

Incommoda autem et commoda-ita enim estmata et dustmata appello-communia esse voluerunt, paria noluerunt.

  • Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat?
  • His singulis copiose responderi solet, sed quae perspicua sunt longa esse non debent.
  • Nihilo beatiorem esse Metellum quam Regulum.
  • Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur;
  • Nihil opus est exemplis hoc facere longius.
  • Qualem igitur hominem natura inchoavit?

Quae quidem vel cum periculo est quaerenda vobis; Verum hoc idem saepe faciamus. Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Si mala non sunt, iacet omnis ratio Peripateticorum. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Quem Tiberina descensio festo illo die tanto gaudio affecit, quanto L. Theophrasti igitur, inquit, tibi liber ille placet de beata vita? Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem;

  1. Eodem modo is enim tibi nemo dabit, quod, expetendum sit, id esse laudabile.
  2. Quam illa ardentis amores excitaret sui! Cur tandem?
  3. Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret?